Dirty Diana

Αντίο Michael... Your music will live forever!!

Αποσπερίτης

River Dance...




απλά τα σπάει...

Euroteens 2009... και πάλι...

Για ακόμη μία χρονιά οι Eurokids kai Euroteens δίνουν το καθιερωμένο ραντεβού τους αυτή τη φορά στην έδρα του θεσμού, την Αυστρία. Νέοι και νέες από 12 χώρες της Ευρώπης θα έχουν την ευκαιρία να ξεναγηθούν από 28 Μαϊου μέχρι 8 Ιουνίου στην πανέμορφη Βιέννη , την αυτοκρατορική Πόλη να συζητήσουν για διάφορα περιβαλλοντικά θέματα που αφορούν την Ευρώπη και να πάρουν μέρος σε διάφορες δραστηριότητες.
Σας περιμένουμε...
πληροφορίες στο www.uba.com

Παγκόσμια Ημέρα της Γης


Κάθε χρόνο στις 22 Απριλίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα της Γης.

Φέτος, η συγκεκριμένη γιορτή είναι αφιερωμένη στην αντιμετώπιση του φαινόμενου του θερμοκηπίου και στις εκδηλώσεις συμμετέχουν εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η γιορτή της Παγκόσμιας Ημέρας της Γης έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει το κοινό και να «ασκήσει πίεση» στις κυβερνήσεις των κρατών σε ολόκληρο το πλανήτη για τη λήψη δραστικών μέτρων ενάντια των κλιματικών αλλαγών.

Η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη, η ξηρασία, η λειψυδρία, η άνοδος της στάθμης των θαλασσών, η τήξη των πάγων και η ρύπανση των υδάτων απειλούν να καταστρέψουν ολόκληρο το πλανήτη.

Όλο και περισσότερες χώρες ενεργοποιούνται για τη λήψη μέτρων για τη μείωση των εκπομπών των αερίων, ενώ γίνονται συζητήσεις από τις κυβερνήσεις για μια παγκόσμια συμφωνία ενάντια των κλιματικών αλλαγών.

Ωστόσο η Ελλάδα βρίσκεται σε δυσμενή θέση καθώς δεν έχει συμμορφωθεί ακόμα με τις υποδείξεις του ΟΗΕ, αφού δεν έπεισε για την εγκυρότητα του συστήματος της μέτρησης και της καταγραφής των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Είναι η μόνη χώρα ανάμεσα στις 141 που αποβλήθηκε από το Κιότο.

Το 1970 καθιερώθηκε η 22 Απριλίου ως Παγκόσμια Ημέρα της Γης , εμπνευστής της ιδέας ήταν ο Αμερικανός γερουσιαστής Γκάιλορντ Νέλσον. Στόχος του ήταν η ευαισθητοποίηση του κόσμου για τα περιβαλλοντικά ζητήματα και τη προστασία του πλανήτη.

Με αφορμή την προηγούμενη μου ανάρτηση, η οποία δυστυχώς προκάλεσε την αναστάτωση και τον θυμό ενός αναγνώστη (ανώνυμου) θα ήθελα να παραθέσω τα παρακάτω:

Το ότι γράφω μέσα σε αυτό το "προσωπικό" blog αποτελούν απλά ιδέες μου και απόψεις μου τις οποίες κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να δεχτεί. Μπορεί όμως να κρίνει!! και αυτό φυσικά είναι και το όμορφο που συμβαίνει με τους προσωπικούς διαδικτυακούς τόπους.
Η κάθε κριτική όμως που υποβάλει κάποιος, όπου και αν γίνεται, πρέπει να πληρεί κάποιες συγκεκριμένες προυποθέσεις,μία από τις οποίες είναι να κυμένεται στα πλαίσια της ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ, και όχι της εξίβρυσης. Είμαι ανοιχτή σε κάθε είδος κριτικής και μέσα από αυτές μπορώ να βελτιωθώ κ η ίδια. Πρέπει όμως αυτές να έχουν και κάποια βάση!!!

Ευχαριστώ!

Μεγαλοι Ελληνες... http://greatgreeks.skai.gr

Και ποιοι λοιπόν είναι όλοι αυτοί οι ΜΕΓΑΛΟΙ για τους οποίους όλοι εμείς καλούμαστε να ψηφίσουμε και να κρίνουμε?? Παρακολοθόντας λοιπόν την ομώνυμη εκπομπή του Σκάι για τους κορυφαίους της Ελλάδας έκανα τη Θλιβερή διαπίστωση ότι η αντικειμενικότητα θυσιάζεται στον βωμό του κακώς εννοούμενου πατριωτισμού, φιλελληνισμού και τα συναφή... Δεν προσπαθώ να μειώσω σε καμιά περίπτωση κανέναν από τους δέκα υποψήφιους, ποια είμαι εξάλλου εγώ για να κρίνω ανώτατες προσωπικότητες όπως ο Μ.Αλέξανδρος, ο Κολοκοτρώνης, ο Παπανικολάου, ο Αριστοτέλης κτλ.

Μεγάλος Έλληνας ήταν σίγουρα ο Μέγας Αλέξανδρος αλλά αναρωτιέμαι αν θα υπερτερούσε σε ψήφους αν δεν υπήρχε το πρόβλημα της Μακεδονίας (αναφέρομαι στα Σκόπια). Θα μπορούσε άραγε να επικρατεί ένας στρατηλάτης που όσο πεφωτισμένος κι αν ήταν για την εποχή του δεν αλλάζει το γεγονός ότι ήταν ένας κατακτητής που οι κατακτήσεις του εδραιώθηκαν με αίμα?
Μπορεί να θεωρηθεί αντικειμενικά ότι το όλο μεγαλείο του Αλέξανδρου θα μπορούσε να υπερτερεί αυτού του μεγαλείου του πνεύματος άλλων όπως ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης ή ο Σωκράτης ? Ή να συγκριθούν οι ζωές που αφαίρεσε ο κατακτητής Αλέξανδρος με τις ζωές που έσωσε και συνεχίζει να σώζει ο Παπανικολάου?
Δεν έχω κανένα σκοπό να μειώσω τον Αλέξανδρο κι αυτό θέλω να γίνει κατανοητό, κατάγομαι από την Πέλλα και μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες για τα κατορθώματα του, τα έργα του, την εφυία του, για μένα αποτελεί σύμβολο ανδρείας, στρατηγικής και πρότυπο. Απλά με θλίβουν τα κριτήρια βάσει των οποίων ψηφίζουν πολλοί και τα σχόλια που δίνουνε για την επιλογή τους. Τι έχει μεγαλύτερη σημασία τελικά και με ποίες αξίες κρίνουμε τους "Μεγάλους Έλληνες"? Με τα στρατιωτικά επιτεύγματα? Το ξέρω το επιχείρημα ότι ο Αλέξανδρος "μετέδωσε τον Ελληνισμό" αλλά αν αυτό είναι προσόν ας αναλογιστούμε λίγο για ποιον Ελληνισμό μιλάμε. Μήπως για την φιλοσοφία και το πνεύμα των Πλάτωνα, Αριστοτέλη και Σωκράτη (μεταξύ άλλων)?

Ένα άλλο κριτήριο που διαπιστώνω ότι συμβάλλει στην επιλογή της τελικής δεκάδας είναι προφανώς η κομματική/ιδεολογική ταυτότητα αυτών που τους ψήφισαν και αυτό το λέω χωρίς ναυποτιμώ την προσφορά πολιτικών προσώπων όπως ο Βενιζέλος και ο Καραμανλής και οι δύο συνέβαλλαν στην αναδιοργάνωση και οικονομική ακμή της χώρας, αλλά δεν μπορώ παρά να σχολιάσω ότι η δημοκρατία τους ήταν πολύ light στις αρχές της και πολύ "επιλεκτική" στην εφαρμογή της από την πραγματική δημοκρατία όπως την θεμελίωσαν και την ανέδειξαν οι αρχαίοι ιδρυτές της έννοιας (Περικλής-Κλησθένης).

Τέλος για να μη γίνομαι πληκτική θεωρώ ότι κακώς απουσιάζει ο Ιπποκράτης από την τελική δεκάδα. Η προσφορά του στην επιστήμη (όχι μόνο την Ιατρική) σημάδεψε και καθοδήγησε για πολλούς αιώνες. Η δε βάσεις που έθεσε στην Ιατρική ήταν τέτοια που σε σύγκριση με τις "ιατρικές" της εποχής του ήταν σαν επιστημονική φαντασία.


Στους αιώνες που πέρασαν αναδύθηκαν τρομερές προσωπικότητες που σημάδεψαν την ελληνική κ όχι μόνο ιστορία, δεν είναι ώρα να βγάλουμε και καινούριους?? Νέους Ελληνες, οραματιστές και ανθρωπίστές που πάνω στα χνάρια των προγενέστερων τους θα μας κάνουν και πάλι υπερήφανους για την καταγωγή μας ( και δεν μιλώ για ποδοσφαιριστές, ηθοποιούς, που συγκαταλέγονται στους κορυφαίους)..., γιατι αυτή την υπερηφάνεια τελευταία την ξεχάσαμε με όλα αυτά που συμβαίνουν στην μικρή σκανδαλοθυρική ΕΛΛΑΣ...

Ή το υπέροχο "σαν αεράκι"
Μουσική Μανώλης Πάππος
Στίχοι Ναπολέων Λαπαθιώτης
Ερμηνεία Ελευθερία Αρβανιτάκη

Χρυσή μου αγάπη, αν ήξερες, τι μέλι είσαι για μένα
Τα μπουμπουκάκια τα όμορφα, τα μοσχομυρισμέ
και τ’ αεράκια που φυσούν, σαν λιποθυμισμένα
δεν έχουνε το βάλσαμο, που ’χεις εσύ για μένα

Της λίμνης τα αφρολούλουδα και του γιαλού η γαλήνη
η σμύρνα, το ροδόσταμο, που αργοσταλάει και σβήνει
κι οι ροδωνιές, κι η ολόδροση του κήπου ανθοπλημμύρα
των δυο χειλιών σου των γλυκών δεν στάζουνε τα μύρα

Πάω στην τρισέρημη αμμουδιά και μόνη, τι να κάνω
Χαράζω κύκλους απαλούς στη μουσκεμένη άμμο
Σαν αεράκι χάνονται στο κύμα απάνω-απάνω
και απόμεινα στην ερημιά μονάχη, τι να κάμω

Τώρα το ετοιμοθάνατο, βαλσαμωμένο αγέρι
γλυκά τραγούδια θλιβερά ν’ αναστενάξει ξέρει
Αλήθεια, ξέρει πιο γλυκά να τραγουδάει από μένα
Εγώ δεν ξέρω πιο γλυκά, μα ξέρω πιο θλιμμένα

Αυτά γι αρχή. Περιμένω τα δικά σας..

Mia Kyriaki!!!!

Όλα γίνονται
Όλα αρχίζουν ξανά
Δε σταμάτησε ο χρόνος
Σε ταξίδι κρυφό για το πουθενά
Κάποιος έφυγε μόνος
Όλα γίνονται
Το ποτάμι κυλάει
Και η ζωή μια σταγόνα
Μες το κύμα
Παφλάζει,παίζει,γελάει
Κι ονειρεύεται ακόμα

Και πέφτει στη γη
Mια Κυριακή
Σαν την Πρώτη μέρα
Χθες ήσουν εκεί που είμαι τώρα εγώ
Και πέφτει η βροχή
Σα μουσική στο ζεστό αέρα
Χθες ήσουν εκεί που είμαι τώρα εγώ
Μια στάλα βροχής σε γκρίζο καιρό

Όλα γίνονται
Κάποιος στα σκοτεινά
Σε κρατάει απ'το χέρι
Παίζει μια μελωδία και σε γυρνάει
Πίσω σε άγνωστα μέρη
Όλα γίνονται
Είμαι ακόμα εδώ
Ένα αληθινό ψέμα
Μια πηγή που διψάει
Να βγει στον αφρό
Να ενωθεί με το ρεύμα

Εγώ δεν είμαι ποιητής.


Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
Είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
Καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή σ' άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής είμ' ο λυγμός του
Είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός και είμ' αδερφός του

YS. Oloi kapoia stigmh menoume ektos... ektos apo ena paixnidi me aoristous kanones kai agnwstous paiktes... ektos apo th zwh...

Klhnyxta kai pali, xereis esy!

Τα Χριστούγεννα είναι...



Είναι η αλλαγή στη ρουτίνα, είναι η τρέλα στο μεσοχείμωνο, είναι τα μυστικά κι οι αγκαλιές κι οι απροσδόκητοι επισκέπτες και τα γράμματα από φίλους που έχουν χαθεί από καιρό.
Είναι οι άνθρωποι που ξεχνούν να είναι πρακτικοί και συγκρατημένοι και να κάνουν δίαιτα. Είναι η επιστροφή στο σπήλαιο. Το καλό φαϊ και η φωτιά στο τζάκι, τα γέλια και το σόι... όλο το σόι...

Μου δίνεις άλλη μια φέτα γλυκό;
Κρέμα; Και βέβαια. Και λίγα φρούτα με κρασί ακόμα.


Τα Χριστούγεννα δεν είναι Χριστούγεννα, αν δεν τα χαιρόμαστε σαν παιδιά -- λίγη λαιμαργία, λίγες ανοησίες - και πολλές εκπλήξεις.



Τα Χριστούγεννα σημαίνουν ... παιδιά, οικογένεια, κάρτες και αμυγδαλόπιτες και μελομακάρονα και κουραμπιέδες και κέικ και....
Φιλιά κάτω από το γκυ, μουσική και σμύρνα, πουτίγκες και ζελεδάκια, γλυκίσματα και παιχνίδια, αμύγδαλα, αγγελούδια και κουλουράκια, φουσκωμένες χριστουγεννιάτικες κάλτσες και οι Τρεις Μάγοι. Κούκλες, ταμπούρλα, χοιρομέρι και ου, καρύδια ... κάλαντα και κεριά, καμπανάκια, κέικ φρούτου, χρυσάφι, γιρλάντες και δώρα... ΄Ομως, πάνω απ' όλα, τα Χριστούγεννα σημαίνουν αγάπη.



Χαρούμενα Χριστούγεννα σε όλους μας...

ΥΣ Και αν κανείς από εσάς εκεί πέρα εχει στην καριά του θυμό ας την ξεχάσει, ας την αφήσει να φύγει... Χριστούγεννα έρχονται μέρες χαράς, αγάπης κι αλληλεγγυης...

Κάθε Νοέμβρη, ο νους και η καρδιά μας είναι εκεί, στο Πολυτεχνείο, στην εξέγερση των φοιτητών, της νεολαίας και ολόκληρου του ελληνικού λαού κατά της χουντικής τυραννίας, το Νοέμβριο του 1973. Το Πολυτεχνείο ήταν η κορυφαία εκδήλωση της επτάχρονης αντιχουντικής πάλης και μία από τις κορυφαίες στιγμές των αγώνων του λαού και της νεολαίας.

"Ήταν οκτώμισι χρονών τον Νοέμβρη του 1973 και θυμάται σαν τώρα τις φωνές από το ραδιόφωνο ¨Εδώ Πολυτεχνείο…. Εδώ Πολυτεχνείο ¨ θυμάται σαν τώρα τον κόσμο να κατεβαίνει από τα λεωφορεία με πρησμένα μάτια και πολλούς από αυτούς να τρίβουν λεμονιά στα μάτια τους για να συνέρθουν από τα δακρυγόνα. Μεγαλώνοντας και βλέποντας κάθε Νοέμβρη τις εκδηλώσεις-συγκεντρώσεις που γινόταν τα πρώτα χρόνια και αργότερα συμμετέχοντας και ο ίδιος στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου έβαζε τις αναμνήσεις του σε τάξη" μου εκμηστηρεύτηκε πριν καιρό,γεμάτος συγκίνηση...


Από την αρχή του 1973 εκφράστηκε με ανεβασμένες μορφές πάλης η λαϊκή αγανάκτηση ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα όπως η κατάληψη της Νομικής, το Φλεβάρη του 1973, η διαδήλωση στις 4 Νοέμβρη 1973, με αφορμή το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου, όπου έγιναν και συλλήψεις αλλά και η διαδήλωση 3.000 φοιτητών για συμπαράσταση στους συλληφθέντες στις 8 Νοέμβρη. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν στις σχολές.

Την Τετάρτη 14 Νοέμβρη 1973, το πρωί εκατοντάδες φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στο προαύλιο του Ιδρύματος. Αρχίζουν συνελεύσεις για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο σχέδιο της χούντας για την υποταγή του κινήματος.
Συγκέντρωση γίνεται και στη Νομική που αποφασίζει να κατευθυνθεί στο Πολυτεχνείο. Στις 2.00 μ.μ., 5.000 περίπου φοιτητές έχουν συγκεντρωθεί στο Πολυτεχνείο, ενώ αρχίζει να μαζεύεται και άλλος κόσμος. Η Πατησίων δονείται από τα συνθήματα κατά της χούντας. Η Ασφάλεια κινητοποιείται και καλεί τους συγκεντρωμένους να αποχωρήσουν.
Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές στο Πολυτεχνείο συγκροτούν μια επιτροπή κατάληψης. Κλείνουν οι πόρτες και στις 8.30 το βράδυ γίνεται η πρώτη συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής. Αμέσως οι πρώτες προκηρύξεις σκορπίζονται στην Πατησίων που είχε κλείσει από τον συγκεντρωμένο κόσμο. Ακούγονται τα πρώτα συνθήματα «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία», «20% για την παιδεία» και «Κάτω η χούντα».

Την Πέμπτη 15 Νοέμβρη 1973, η κατάληψη αποτελεί πόλο έλξης του λαού της Αθήνας που αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο. Ως τις 9.30 το βράδυ η κατάληψη έχει πυκνώσει ενώ ο λαός στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους, φωνάζει αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα.

Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν όλη τη νύχτα για συμπαράσταση στους φοιτητές της κατάληψης του Πολυτεχνείου.

Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία και για πρώτη φορά δημιουργείται η πεποίθηση ότι η χούντα μπορεί να πέσει. Ταυτόχρονα οι συνελεύσεις δίνουν και το ιδεολογικό στίγμα του αγώνα.

Την Παρασκευή 16 Νοέμβρη 1973 μπαίνουν σε λειτουργία οι πομποί του ραδιοφωνικού σταθμού στους 1.050 χιλιόκυκλους που μεταφέρουν το μήνυμα του αγώνα σε όλη την Αθήνα που παρακολουθεί τα γεγονότα.
Στις 9 το πρωί στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα και σχηματίζονται δύο μεγάλες διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και στη Σταδίου.

Το μεσημέρι επιτροπή των αγροτών από τα Μέγαρα, που είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στις απαλλοτριώσεις της γης τους, επισκέπτονται τη Συντονιστική Επιτροπή και ο σταθμός μεταδίδει: «Ο λαός των Μεγάρων στέκεται και υπόσχεται να αγωνιστεί στο πλευρό του φοιτητικού και εργαζόμενου λαού... Ο αγώνας είναι κοινός... Δεν είναι μόνο για την πόλη των Μεγάρων ή το Πολυτεχνείο... Είναι για την Ελλάδα. Για το λαό της που θέλει να καθορίσει τη ζωή του. Να πορευτεί στο δρόμο της προκοπής. Βασική προϋπόθεση, η ανατροπή της δικτατορίας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας».

Οι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο τραγουδάνε το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Το απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο γίνονται χιλιάδες με συμμετοχή των εργατών. Έτσι στις 6 το απόγευμα αρχίζουν οι συγκρούσεις διαδηλωτών και Αστυνομίας με πολλούς τραυματίες.

Στις 7 το απόγευμα μεγάλη διαδήλωση κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο και η Αστυνομία χτυπάει. Εμφανίζονται τεθωρακισμένα της Αστυνομίας και πέφτουν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Στη Σόλωνος, στην Κάνιγγος, στη Βάθη, στην Αριστοτέλους, στην Αλεξάνδρας, στην πλατεία Αμερικής γίνονται μάχες σώμα με σώμα.

Στις 9.30 η Αστυνομία απαγορεύει την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας μέχρι νεοτέρας διαταγής.

Στις 11 το βράδυ ο ραδιοσταθμός και τα μεγάφωνα καλούν τον κόσμο να μη φύγει. Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και τα δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή.

Όσοι μένουν ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα και στήνουν οδοφράγματα.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ( Σάββατο 17 Νοέμβρη) τα πρώτα τανκς εμφανίζονται, ενώ στο νοσοκομείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι νεκροί και τραυματίες.

Στη 1 μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοσταθμός μεταδίδουν: «Μην φοβάστε τα τανκς», «Κάτω ο φασισμός», «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας. Μη γίνετε δολοφόνοι».

Στις 1.30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους τους προβολείς. Οι φοιτητές τοποθετούν μια «Μερσεντές» πίσω από την κεντρική πύλη για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς. Οι φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια».

Δίνεται διορία 20 λεπτών για να βγουν οι έγκλειστοι, ενώ ένα τανκ παίρνει θέση απέναντι στην είσοδο. Η Συντονιστική Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευτεί την ασφαλή έξοδο του κόσμου.

Ωρα 2.50, ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη. Ο επικεφαλής αξιωματικός με μια κίνηση του χεριού του, δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ. Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου «Αβέρωφ». Μαζί του μπαίνουν ασφαλίτες και άντρες των ΛΟΚ. Πέφτουν πυροβολισμοί. Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν ασφαλίτες και συλλαμβάνουν και τους κυνηγούν , οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών τους προσφέρουν άσυλο.

Στις 3.20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο έχει εκκενωθεί πλήρως.

Πολλοί φοιτητές φοβούμενοι την σύλληψη, αν και βαριά τραυματισμένοι, αρνούνται τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο.



Πέρασαν 34 χρόνια και η μνήμες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχουν περάσει από χιλιάδες κύματα και όπως δείχνουν τα πράγματα για πολλούς έχει εξασθενήσει, έχει ξεθωριάσει , έχει ατονήσει το μήνυμα του Πολυτεχνείου που όπως δείχνουν τα πράγματα σήμερα είναι επίκαιρο παρά ποτέ.

Το ίδιο το κράτος το πέρασε σαν μια αργία για το δημόσιο και μια απλή πλέον σχολική γιορτή προσπαθώντας μάλλον να απαλύνει την ιστορική του άξια και νόημα.

Τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο, παραμένουν ζωντανά και θα παραμένουν επίκαιρα και αναλλοίωτα, όσα χρόνια και αν περάσουν από εκείνη την εξέγερση. Πάντα επίκαιρα, ιδιαίτερα που τα κατοπινά χρόνια, κάποιοι άκαπνοι και απόντες εκείνης της εξέγερσης, καπηλεύτηκαν είτε για να ανέλθουν πολιτικά , είτε ενάντια στους μετέπειτα αγώνες του λαού αποπροσανατολίζοντας την πορεία του με ¨τρομοκρατικές ενέργειες¨.

Το Πολυτεχνείο ήταν και θα είναι πάντα ένα ζωντανό κάλεσμα για την δημοκρατία, και την ελευθερία, θα είναι ζωντανό μέσα σε κάθε ελεύθερο μυαλό.

Το μικρό αυτό αφιέρωμα είναι «Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι», και όπως έγραψε ο Μίλαν Κούντερα, "Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη."

Μέρες σιωπηλές,
Έρχονται και φεύγουν σαν σκιές.
Περιθώρια κενά που πάνω τους στριμώξαμε τόσες αναμνήσεις!
Τώρα μας κοιτάζουν μόνο.
Ξεχασμένες, θολές.
Θα μπορούσα να σου πω για τα βράδια εκείνα που μέσα στο άδειο
Δωμάτιο σε αναζητούσα.
Ψηλαφίζοντας όσα άφησες πίσω σου.
Θα μπορούσα να σου πω για όλα τα ανείπωτα δάκρυα μέσα
Στην αρρωστημένη σιγή.
Θα μπορούσα να σου πω πως σ΄αγαπώ με κάθε χτύπο της καρδιάς μου
Πιο πολύ.
Κι ας μην σου το είπα ποτέ.
Κι ας μην τόλμησα ποτέ να το εκφράσω.
Τώρα όλα μοιάζουν ακίνητα, μαρμαρωμένα.
Θαρρείς και σταμάτησε ακόμα και η γη την τρελή πορεία της.
Όλα μακριά σου φαντάζουν μικρά και ασήμαντα.
Υποτιπόδοι, μισά.
Σαν τα όνειρα μου χωρίς το χέρι σου μέσα στο δικό μου.
Πόσο άργησα!

Σε έχασα ή σε άφησα να φύγεις;

Τρομάζω,

Πως ξημερώνει ακόμα όταν δεν μπορώ να δω τα μάτια σου.
Όταν δεν μπορώ να αγγίξω τα χείλη σου.

Πως υπάρχω ακόμα χωρίς την θέρμη της αγκαλιά σου!

Έκλεισε ο κύκλος ή χάσαμε το κλειδί;

Θυμάμαι,

Δεν μου μένει τίποτε άλλο παρά να θυμάμαι,
Να ελπίζω και να απελπίζομαι.

Μ.Χ

Αν είναι η αγάπη αμαρτία θα βγώ να το φωνάξω με μανεία, θα βγω να το φωνάξω να σ'το πω, πως είμαι αμαρτωλή που σ'αγαπώ............

Χρόνια Πολλά Μανούλα μου!!!!!!!!!
Να τα 10000άσεις!!!!

Άκουγα αυτό το τραγούδι πριν λίγο και σκεφτόμουν πάλι ...

"Μαύρο κυπαρίσσι"

Μουσική: Ara Dinkjian
Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς


Ήταν μια φορά ένας άνθρωπος
ήσυχος πολύ και ξαρμάτωτος
Είχε σπίτια και λιβάδια
και κοπάδια και σκυλιά
κι ένα δίχτυ που 'πιανε πουλιά


Είχε κρύα βρύση στον κήπο του
μαύρο κυπαρίσσι στον ύπνο του
Μια γυναίκα αγαπούσε
που τραγούδαγε συχνά
και μιλούσε πάντα σιγανά


Δεν κατάλαβε πως την έσφαξε
κι ό,τι αγαπούσε το έκαψε
τα λιβάδια, τα κοπάδια
τα τραγούδια, τα φιλιά
και κανείς δεν έβγαλε μιλιά


Στάθηκε μπροστά στα χαλάσματα
κι έβαλε Θεέ μου τα κλάματα
Να 'χα σπίτι και γυναίκα
και κοπάδια και σκυλιά
κι ύστερα τον πήραν τα πουλιά


Πάντα , μα πάντα , όσες ζωές κι αν μας δοθούν την ίδια βλακεία θα κάνουμε οι άνθρωποι: θα τραβήξουμε το χαλί κάτω από τα πόδια μας για να πέσουμε.

Εμείς θα μας ρίξουμε.

Όχι άλλος. Εμείς.

Είναι αυτό που λένε οτι "τα κάστρα πέφτουν από μέσα".

Ίσως τελικά - αν όντως υπάρχει συγκεκριμένη και κοινή "ανθρώπινη φύση" - να είμαστε από τη φύση μας αυτοκαταστροφικοί.

Ίσως να μην είναι "φυσιολογικό" να είμαστε πλήρεις και ευτυχείς.

Ίσως και όχι , βέβαια.

Απλά να , το έχω παρατηρήσει σε πολλούς ανθρώπους - βάζω και εμένα μέσα - οτι συχνά, όταν τα πράγματα δείχνουν ήρεμα και ωραία , κάνουμε μια αψυχολόγητη βλακεία και τα γκρεμίζουμε όλα .

Δεν ξέρω , όμως : "ύστερα, μας παίρνουν τα πουλιά" ;

Είναι πολυ σπαστικό να μην καταλαβαίνεις τι γίνεται γύρω σου... Κι ακόμη πιο απαστικό ΄ταν δεν καταλαβαίνεις τι έχουν πάθει οι άλλοι και σου συμπεριφέρονται "έτσι"... με έναν περιέργο τρόπο που δεν μπορείς να κατανοήσεις... Αυτό πραγματικά με "σκάει" με αγχώνει και ακόμα πιο πολύ με στεναχωρεί κυριώς όταν πρόκειτε για άτομα που αγαπώ και θέλω να μαι μαζί τους, για άτομα που τα νιάζομαι και που για αυτά θα θυσιάζα πολλά... μήπως είναι ώρα να μιλήσεις???

Μέχρι πότε θα περιμένω.... μπορείς να μου πεις;

Κουράστηκα να περιμένω, βαρέθηκα να ελπίζω...

Το γλυκό χωριό μου...

Βρέθηκα για λίγο στο χωριό μου...
Το γλυκό χωριουδάκι μου, στο οποίο έζησα τα πιο γλυκά παιδικά μου χρόνια

Έπλυνα το πρόσωπο στη βρύση της εκκλησιάς.

Έδιωξα το καυσαέριο από πάνω μου
Τη σκόνη που θολώνει...


Και είδα μια αλήθεια διαφορετική
Αληθινά λαϊκή και όχι λαϊκίστικη


Έτοιμη για μαρμελάδα σπιτική


Μια αλήθεια που εξαγνίζει

με την παχιά σκιά της ομπρέλα για τα μυστικά, να τα σκεπάσει


Να τα σπιτώσει...

Να τα στεγνώσει στον καλοκαιρινό ήλιο


Να γίνει αιώρα για να τα λικνίσει


ψηφίδα ψηφίδα να τα χαρίσει στο χρόνο



Μια αλήθεια με καμπύλες που ταπεινά σε προσκαλεί...


Στην πόρτα της προγιαγιάς και του προπάππου μου,
της Κρυστάλιας και του Κωνσταντίνου



Χωρίς ρετουσαρίσματα...

Που καρπίζει
Και ωριμάζει


Και παλιώνει σαν κόκκιο μυρωδάτο κρασί...


βήμα βήμα, χέρι χέρι διαβάτης από τα παλιά


Πλέκεται και αγκαλιάζει, αναβάτης προς το φως...


Ετοιμάζεται για τον χειμώνα που όπου να ναι έρχεται

Και γλυκαίνει το φθινόπωρο
Έτοιμη να γίνει χειμαρώδης όταν τα φύλλα
της φανερώσουν την κοκκινωπή τους ωριμότητα


Που επιμένει να ακολουθεί το δικό της δρόμο
κι ας την έχουν λαβώσει


Μια απλή κίνηση... το τράβηγμα του παμπάλαιου σύρτη.
Ένας κόσμος ολόκληρος πίσω από τα παλιά πορτόφυλλα.

Επισκεφτείτε το δεύτερο καινούριο προσωπικό μου blog στο:
www.logia-ths-8alassas.blogspot.com

Μοντέλο κάνει μήνυση σε πλαστικό χειρούργο στο Μεξικό γιατί οι θηλές της μετά από επέμβαση αύξησης στήθους δεν ήταν συμμετρικές...

Ο γιατρός προς υπεράσπισή του είπε, «Εμένα μου φαίνονται μια χαρά!!»





LOL !!!!!!!!!!!!!!

Η Μελαγχολία της Κυριακής...

Πάντα τις κυριακές τις αφιερώνω σε μένα. Όχι δεν κάνω κάτι τρελό, ούτε βγαίνω με φίλους.. Απλά σκέφτομαι..μελαγχολώ. Στιγμές μοναχικές, κρύες μα και τόσο ζεστές μαζί. Μελαγχολικά τραγούδια στο ραδιόφωνο μεταφέρουν τις σκέψεις σε σοκάκια γεμάτα ανηφόρες..Ανηφόρες που με κουράζουν. Πλακόστρωτα στενά.. Κάθε πλάκα και μια υπενθίμηση. Κάθε υπενθύμιση και ένα λάθος. Τέτοιες βόλτες σε κάνουν να θέλεις τρέξεις μακριά να ανοίξεις τα φτερά σου. Κι εκεί που χάνεσαι στα στενά της μνήμης σου, μπροστά σου ξεπροβάλλει το γνωστό μπαλκόνι με τα πολύχρωμα γλαστράκια. Και ησυχάζεις λίγο. Μετράς τα λουλούδια. Καθένα και μια γλυκειά ανάμνηση. Περνάνε από μπροστά σου όλα τα πρόσωπα που αγαπάς. Πόσο διαφορετικός είναι ο καθένας.. Δεκάδες άτομα περνούν μπροστά απ'το μπαλκόνι. Όλα τόσο ίδια, κι όμως τόσο διαφορετικά. Κανείς όμως δε γυρίζει το κεφάλι του στα γλαστράκια. Όλοι κυνηγούν τα λάθη του παρελθόντος. Μα κανείς δεν πλησιάζει. Κανένας δεν υπάρχει που να ακολουθεί τη δική μου λογική;
Κανείς δεν με εμπιστέυεται; Κανείς δεν με πιστεύει; Και καθώς περνάει η ώρα η μελαγχολία έχει αρχίζει να κουράζει. Φοράω το πιο όμορφο χαμόγελο, βγάζω από το μπαούλο το μαγικό ραβδάκι και με δύο τρία ξόρκια αποκτώ τη διάθεση που "ΠΡΕΠΕΙ". Έτοιμη πια ανοίγω την πόρτα να κάνω μια πραγματική βόλτα στα αφιλόξενα στενά της πόλης. Ξαφνικά χτυπά το τηλέφωνο. Είσαι εσυ.. Πάντα ξέρεις τι σκέφτομαι και πως νοιώθω, από χ8ες σε σεκφτόμουν, πό χθές ήθελα να σου μιλήσω, είδες? Μήπως τελικά υπάρχει κάποιος απόλυτος συνταξιδιώτης;
Στο χέρι σου είναι να το αποδείξεις! Μ'ακούς; Στο χέρι σου....

Υπάρχουν πράγματα που δεν θα μπορούσες καν να φανταστείς, πράγματα όμορφα που σε κάνουν να νιώθεις μοναδικά, ξεχωριστα, μιας και είχες πολύ καιρό να τα αισθανθείς... Λόγια που δεν θα περίμενες ποτε να βγούν από τ λόγια κάποιου που αγαπάς τόσο πολύ που κ όμως δεν το ξέρει...

Χθες βράδυ μου εξομολογήθηκε πως ήμουν πολύ σημαντική για αυτόν ότι άλλαξα τη ζωή του ,χωρίς να το καταλάβω του πρόσφερα τη χαρά, τη ζωντάνια κ ξέφυγε από ότι τον βασάνιζε απίστευτα τις τελευταίες μέρες... μόνο κ μόνο με τη παρουσία μου, την απρόσμενη γνωριμία μας , το τρόπο που κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον... Χθες τ βράδυ μου πρόσφερε την πιο ρομαντική βραδιά στη ζωή μου πολύ απλά λέγοντας πως για πάντα όταν θα αναφέρετε στο όμορφο και ξένιαστο καλοκαιράκι είναι σαν να αναφέρεται σε μένα... στο "μικρό του μελαχρινό" καλοκαίρι...

Ευχαριστώ...

ΥΣ. Που ξέρεις μπορεί στο τελός να καταλήξουμε πραγματικά μαζί...

Η πιο καλη γκαρσόνα ειμαι "εγώ""γιατί....




ΥΣ. Το βράδυ 26 Σεπτεμβρίου στ παραλία του Βόλου...

ΒΑΡΙΕΜΑΙ

Ξεκίνησε η εξεταστική και....... ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ!!!!






ΥΣ. Μάλλον το ίδιο κάνει και ο Albert Einstein...

...
Οι πολιτείες ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιό απομακρυσμένες
κι' εγώ σ' αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.
-
Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
γιά τους αστερισμούς ή γιά τα κύματα
γιά τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.
-
Όταν πυκνή ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.
-
Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
κι' ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει.
εσείς τσιγάρα «Κάμελ» να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουϊσκυ.
-
Και μιά γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
μιά γριά σ' ένα πολύβουο καφενείο
μιά αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
κι' ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.
-
Και μιά βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιάς Ινδής που θα χορέψει
γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
θα δήτε ίσως τη Γκρέτα να επιστρέψει.
-
Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι' από ένα χωμάτινο πεζό μνήμα,
δε θα 'ναι ποιητικώτερο και πι' όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ' άγριο κύμα;
-
Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,
που ίσως διαβάζοντας τα να με οικτείρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.
-
Η μόνη μου παράκληση όμως θα 'τανε,
τους στίχους μου να μην ειρωνευθήτε.
Κι' όπως εγώ για έν' αδερφό εδεήθηκα,
για έναν τρελόν εσείς προσευχηθήτε.

Ο Ν.Καββαδίας μπαρκάρησε...

"Όταν ο Θεός μοίρασε τον κόσμο, τα παιδιά πήρανε τις γωνιές των δρόμων κι ο διάβολος τις πιο ωραίες λέξεις"...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ-ΤΡΥΠΕΣ

Οι μασκότ των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου 2008

Ολυμπιακοί Αγώνες - Ένας Κόσμος,Ένα Όνειρο - φαίνεται να είναι μέχρι στιγμής η φράση-σήμα κατατεθέν- των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου.Οι ολυμπιακοι αγώνες ξεκινησαν με μια φαντασμαγορικη εναρξη στη "Φωλια του Πουλιου",το ολυμπιακο σταδιο του Πεκινου...
Την ίδια στιγμή όμως που το ξέφρενο πανηγύρι της 29ης Ολυμπιάδας έχει για τα καλά ξεκινήσει, οι εχθροπραξίες στη μακρίνή Οσετία συνεχίζονται, αφήνοντας πίσω τους δεκάδες θύματα... Δείγμα Παραβίασης της Ολυμπιακής Εκεχειρίας για ακόμη μια φορά...

ΑΡΓΑΛΑΣΤΗ-ΛΑΥΚΟΣ (28-31 ΙΟΥΛΙΟΥ)





ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗΣ

(Cro-manion, Neadertal, homo erectus....)

No comments....

Μια φορά κι έναν καιρό...
σε μέρη που η γη άρχιζε να ανυψώνεται...

σε τόπους που μ' ένα άγγιγμα...
έφτανες τα σύννεφα...

σε θάλασσες που σε ναυάγησαν...
δίχως να καταλάβεις...

καθώς ο ήλιος έπεφτε να κοιμηθεί...

ένα παιδί, ξεκίνησε να λέει...



Μιλτιάδης Πασχαλίδης- Της λήθης το πηγάδι


Εεεε, της παπαρούνας τον ανθό να μην τον εμυρίσεις, να μην τον εμυρίσεις
γιατί σε μένα μάτια μου μια μέρα θα γυρίσεις, μια μέρα θα γυρίσεις
Να μου γυρέψεις τη φωτιά και του τρελού το χάδι
Πάντα ζητούσες τα φιλιά που αφήνουνε σημάδι

Τα χάδια μου τα πέταξα στης λήθης το πηγάδι

Να μην τα βρουν οι αγκαλιές που βγαίνουνε σεργιάνι

Εεεε, με διαβατάρικα πουλιά έρωτα να μην πιάνεις, έρωτα να μην πιάνεις
γιατί είναι διαβατάρικα και γρήγορα τα χάνεις, και γρήγορα τα χάνεις
Και σου κουρσεύουν τη λαλιά κι ανάσα πια δεν έχεις
Κι όλο γυρίζεις το πρωί, χάδι να μου γυρεύεις

Τα χάδια μου τα πέταξα στης λήθης το πηγάδι

Να μην τα βρουν οι αγκαλιές που βγαίνουνε σεργιάνι


Καληνύχτα και περαστικά... (ξέρεις εσύ)

"That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind."
"Ένα μικρό βήμα για ένα άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα."



ΥΣ.Πάτησε στην πραγματικότητα ο άνθρωπος στην επιφάνεια της Σελήνης ή οι αποστολές του προγράμματος Apollo ήταν στην πραγματικότητα μια καλοστημένη μεγαλειώδης απάτη; Η ερώτηση μάλλον ακούγεται αφελής, όμως υπάρχει ένας αρκετά μεγάλος αριθμός ανθρώπων, ειδικών και μη, που υποστηρίζουν αυτή την εκδοχή.

Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα,
λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό.
Τις ζώνες γύρω του έσπασε και ανατινάζεται θερμό
το πνεύμα μου σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα.

Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω στο χορό.
'Hλιο τον ήλιο γκρέμισα, θόλο το θόλο χάλασα,
κι είμαι σαν μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα,
που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό.


Νικηφόρος Βρετάκος

Μέσα από τα μάτια ένος παιδιού...

Έστρεψα το βλέμμα μου με περιέργεια προς ένα πανέμορφο μικρό κοριτσάκι με κατάξανθα μαλλάκια, ήταν δεν ήταν 5 χρονών. Καθόταν μόνο του μακριά από τα άλλα συνομήλικα παιδάκια της ηλικίας του και έπαιζε με το χώμα. Φαινόταν προβληματισμένο αλλά σινάμα και πολύ γαλήνιο.
Πιο πέρα μια εντυπωσιακή γυναίκα επίσης ξανθιά καλοντυμένη βλέποντας τη μικρή να παίζει απόμακρη με τη λάσπη, τα χορταράκια και τα πεσμένα νεράντζια κάποια στιγμή φώναξε δυνατά: «Μυρτώ μου , τι κάνεις εκεί μοναχή σου, πάνε να παίξεις με τα άλλα παιδάκια…»
Η μικρή ξανθομαλλούσα Μυρτώ με τη γλυκύτατη παιδική φωνούλα της απάντησε στη γυναίκα που μάλλον ήταν η μητέρα της:
«Μαμά σε λίγο τώρα μαγειρεύω για εκείνη τη μαμά με το μωρό της (και δείχνει με το μικρό λερωμένο χεράκι της, μια ζητιάνα που καθόταν δίπλα στις σκάλες της εκκλησίας της Αγίας Αναστασίας) που πεινάει η καημενούλα γιατί είναι φτωχή»

Η ζητιάνα ήταν μικρή σε ηλικία και κρατούσε στην αγκαλιά της ένα μικρό μωρό, φαινόταν αρκετά ταλαιπωρημένη και βασανισμένη και παρακαλούσε τους περαστικούς για λίγο φαί για το μικρό μωρό της.
Ξαφνικά η Μυρτώ έτρεξε προς το μέρος της και της έδωσε ένα πλατανόφυλλο πάνω στο οποίο ,από ότι μπόρεσα να δω, υπήρχαν λάσπη ,χορταράκια και διάφοροι καρποί από το πάρκο της εκκλησίας της Αγίας Αναστασίας, τα είχε 'μαγειρέψει' για τη ζητιάνα και το μωρό της…
Η κομψή μητέρα της Μυρτώς ταραγμένη έτρεψε προς τη κόρη της και με βία της άρπαξε το χέρι και απομακρύνθηκαν, αφότου κοίταξε με υπεροψία και αντιπάθεια τη νεαρή ζητιάνα.
«Δεν σου έχω πει να μη πλησιάζεις ζητιάνους; Είναι κακοί και θέλουν να κλέψουν όλα τα καλά παιδάκια για να τα φάνε... Μη ξαναγίνει γιατί δεν θα ξαναφέρω να παίξεις…»

Η μικρούλα στεναχωρημένη και με ένα μεγάλο παράπονο είπε επιθετικά στη μαμά της:
«Θέλουν να με φάνε γιατί πεινάνε και εσύ είσαι κακιά γιατί δεν τους δίνεις να φάνε από το νόστιμο φαγάκισου. Έτσι και εγώ μαγείρεψα και το πήγα στ μωράκι που είναι τόσο δα μικρούλι και κλαίει…»

Η μητέρα θυμωμένη και χωρίς να πει κάτι, (καθώς καταλάβαινε το μεγάλο λάθος της, αλλά η υπερηφάνεια της δεν της επέτρεπε να το παραδεχτεί) χαιρέτησε τις άλλες μαμάδες του πάρκου και έφυγε με την Μυρτώ κοιτώντας πάλι με θυμό τη ζητιάνα. Η μικρούλα της κρατούσε μούτρα και πήγαινε αργά πίσω από τη μαμά της μέχρι που σε κάποια στιγμή γύρισε το κεφαλάκι της προς την νεαρή ζητιάνα και τη χαιρέτησε.Αυτή της χαμογέλασε και έδειχνε να την ευχαριστεί για τη τόσο ευγενική πράξη της…


"Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα", τραγουδά σοφά ο Σαββόπουλος εδώ και χρόνια... Αλλά εμείς, κάνοντας πως δεν ακούμε, πως δεν ακούμε τα ίδια τα παιδιά μας , επαναπαυόμαστε, εκταμιεύοντας όλο ευρουλάκια και ευρουλάκια , τόσα που στο τέλος δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε… και όλα αυτά γιατί;

Την ίδια στιγμή στον κόσμο υπάρχουν εκατομμύρια άλλα παιδιά διαφορετικά από τα δικά μας που δεν έχουν να φάνε, δεν έχουν να πιούνε, δεν μπορούν να παίξουν ανέμελα στα πάρκα, να πάνε σχολείο , δεν έχουν γονείς να τα φροντίζουν και να τα προσέχουν, παιδιά που γεννήθηκαν καταδικασμένα… Εμείς τι κάνουμε όμως ; Καθόμαστε άπραγοι στα πολυτελέστατα και αναπαυτικά μας σπίτια και κλαίμε τη μοίρα μας για φανταστικά προβλήματα, αγνοώντας τι στην πραγματικότητα είναι το αληθινό πρόβλημα, τι στην παραγματικότητα είναι τα ζόρια…

Ας διδαχθούμε λοιπόν από τα παιδιά μας, γιατί σίγουρα αυτά τα ξέρουν όλα…

Τα δοκάρια στο γρασίδι περιμένουν τα παιδιά...

Ερνεστ Χέμινγουέϊ

Μα ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να νικιέται. Ο άνθρωπος μπορεί να εξολοθρευτεί , όχι όμως και να νικηθεί...

Στη ζωή σπάνιες ειναι οι φορές που πετυχαίνουμε το τέλειο ή την ευτυχία, ακόμα όμως και αν συμβεί αυτό διαρκεί πολύ λίγο σαν να είναι η πιο εύθραυστη ισορροπία...

... είπε κάποτε ο Ernest Miller Hemingway και με αυτά τα λόγια του έμεινε χαραγμένος βαθιά μεσα στις καρδιές πολλών...

Σήμερα 2 Ιουλίου 2008 όλοι τιμούμαι τη μνήμη του κορυφαίου νομπελίστα που σαν σήμερα το 1961 έβαλε αδικά τέλος στη ζωή του...

ΥΣ.

Από τα πιο γνωστά του μυθηστορήματα:

(1925) The Torrents of Spring (Οι Χείμαρροι της Άνοιξης)
(1926) The Sun Also Rises (Ο ήλιος ανατέλλει ξανά)
(1929) A Farewell to Arms (Αποχαιρετισμός στα όπλα)
(1937) To Have and Have Not (Να έχεις και να μην έχεις)
(1940) For Whom the Bell Tolls (Για ποιόν χτυπά η καμπάνα)
(1950) Across the River and Into the Trees
(1952) The Old Man and the Sea (Ο γέρος και η θάλασσα)
(1962) Adventures of a Young Man
(1970) Islands in the Stream (Νησιά της Καραϊβικής)
(1986) The Garden of Eden (Ο κήπος της Εδέμ)
(1932) Death in the Afternoon (Θάνατος το απομεσήμερο)
(1935) Green Hills of Africa (Οι πράσινοι λόφοι της Αφρικής)
(1960) The Dangerous Summer (Το επικίνδυνο καλοκαίρι)
(1964) A Moveable Feast (Αέναη γιορτή ή Μια κινητή γιορτή)

Ο οδοιπόρος νους μου ,κουρασμένος σήμερα από την πορεία του στην Έρημο της Ύλης , διψασμένος από το σφυροκόπημα του Ήλιου των Αναγκών , και από τα μύρια προβλήματα της μίζερης καθημερινότητας μας, βρήκε μια απρόσμενη σκιά κάτω από έναν ήρεμο βράχο… Κάθισε και παρατήρησε σταγόνα σταγόνα ,στοίχο στοίχο , να στάζει η ανάσα του ουρανού , δώρο στους διψασμένους οδοιπόρους του ,ένα ποίημα... Όμως δεν ξεδίψασα .Το μάζεψα απαλά στις χούφτες μου και ευγενικά σας το προσφέρω...

Δικαιολόγησες την παρουσία σου,

μ'ένα πλαστό φιλί στα χείλη,

κάμποσες κίβδηλες λέξεις για τον έρωτα,

λέξεις που σου'χαν διδάξει

στ' ανήλιαγα πεζοδρόμια της ζωής σου

και με δυο σταγόνες δανεικό ουρανό

-που μου επέστρεψες πληγωμένες-

αξίωσες τον διασυρμό της ψυχής μου...

Περιφερόμενη,

στα κρυσφήγετα της αδυναμίας σου,

κρυμμένη μέσα σ'ενα δέρμα

που'μοιαζε με φιδιού αντάλλαγμα,

μοίραζες την αμετροέπειά σου

πετώντας ξένες λέξεις

και προσποιητά άφηνες ένα δάκρυ σου,

σαν κόσμημα στο πέτο να λαμπυρίζει…

Αναδύθηκες θανάσιμα,

μέσα από τις φλόγες της ολιγωρίας

μέσα από μια θάλασσα αίμα

που αδηφάγα κατάπινε τις λέξεις μου

και τα φωνήεντα της μικρής μου κατάθεσης

σε άτονα σύμφωνα διασκεύαζες…

Περιφέρεις το σαρκίο σου

στις άνυδρες γειτονιές,

εκεί που το χαμόγελο γίνεται κραυγή

και η αλμύρα της ψυχής σου

προσάναμα ευτελών πράξεων εκδίκησης...

Τράβηξες την τελευταία ρουφηξιά

απ'ένα σβυστό τσιγάρο

που'χε κάψει τα χείλη σου,

πέταξες δυό λέξεις συμπάθειας

και άρχισες να τριγυρνάς στις γειτονιές

καίγοντας επιθυμίες και αισθήματα..

Έμαθα να σου μιλαώ μ'επίθετα,

γιατί οι άνθρωποι πετάξανε τα ρήματα

μόνο για να διατηρήσουν σταθερά

τα περιβλήματα των συνόλων ...

Μια μικρή θλιβερή παρένθεση,

στην εξόφληση των ισσόποσων δόσεων

της ζωής σου..

Ίσως έτσι απλά,

σε τούτο το διστακτικό επίρρημα τελείωσα..

Έκλεισα το τελευταίο μου παράθυρο,

τράβηξα τις κουρτίνες,

και βύθισα την ψυχή μου στ'ώριμο σκοτάδι της αδράνειας..

Καληνύχτα , (ξέρεις εσύ)

Αν κάποτε πεθάνω μην ακούσεις ποτέ πως έχω χαθεί,

εσύ θα με βρείς στην αναπνοή του αγέρα

στο φευγαλαίο παιδικό πρόσωπο....

Αν κάποτε πεθάνω σε παρακαλώ μη διαβάσεις ποτέ το ονομά μου σε πέτρα ,

εσύ θα ξέρεις να μ' ακούσεις στον αχό μιας άνοιξης ,

στην επιμονή του ήχου της βροχής...

Αν κάποτε πεθάνω μη πιστέψεις ποτέ πως η αγάπη μου τελείωσε ,

σκέψου πως θα σε περιμένει σε άλλες αισθήσεις, σε άλλα όνειρα,

περιγράφοντας για ακόμη μια φορά τη σαγινευτική ομορφια σου...

Φφφφφφφφφ... Ζέστη...

Βραδινές σκέψεις

Πάντα αφορμή είναι ένας στίχος…
Στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον ένα ολόκληρο τραγούδι…
Ικανό για να μελαγχολήσω, μιας και είχα πολύ καιρό...

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
Κουρνιάζουν έξω απ' το κλεισμένο σου παράθυρο
Κι αν τ' άφηνες θα ανοίγαν μια ρωγμή
Απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο


Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν το κατάδικο
Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
Πάνω απ' τη στάχτη...

Ευτυχώς η δυστυχώς γύρισα μετά από πολύ καιρό στις παλιές μου αγαπημένες συνήθειες , εξαντλητικές πρόβες στη μουσική, βραδινοί περίπατοι στην παραλία, στα πάρκα στο σταθμό, πάντα παρέα με ένα μολύβι κ μια κόλα χαρτί , συνοδοιπόροι και εξομολογητές των σκέψεων και των ονείρων μου…

Απόψε η βραδιά ήταν μαγική , το φεγγάρι πανέμορφο και πολύ φωτεινό … είχα μήνες να αντικρύσω τέτοια ομορφιά.
Το είδωλο του καθρεφτιζόταν στα ήρεμα νερά του Παγασητικού , δημιουργώντας σημεία ανεξήγητα και κάνοντας σε να ξεφεύγεις για λίγο από την πραγματικότητα, από τα προβλήματα… ( από την εξεταστική)

Τα ερωτευμένα ζευγαράκια αντάλαζαν κλεφτά φιλιά κάτω από το φως του φεγγαριού, ένω άλλοι βιαστικοί κόβαν βόλτες , ψάχνοντας τα χαμένα τους όνειρα ...

Μέσα όμως σε αυτή την μίζερη πραγματικότητα με τον πόνο, τις δυσκολίες, το δάκρυ, τη μοναξιά, υπάρχουν κάπου κάπου και μερικές αλκυονίδες μέρες (στιγμές) για να ξαποστάσεις κ εσύ, πάντα γεμάτες αγάπη για αυτούς που πονάν και πονάς…

Καληνύχτα!! (ξέρεις εσύ)

14 Ιουνίου Παγκόσμια Μέρα Αιμοδοσίας

14 Ιουνίου Παγκόσμια μέρα Αιμοδοσίας

Κάθε σταγόνα μετράει... είναι το κεντρικό σύνθημα της εκστρατείας αυτής. Κι όμως πολλόι είναι αυτοί που λένε: ε, μωρέ δεν πειράζει τόσοι άλλοι δίνουν αίμα τι να πάω να κάνω εγώ, τζάμπα κόπος... Όμως οι αναγκες σε αίμα στη χώρα μας είναι τεράστιες και είναι τόσοι οι άνθρωποι που το έχουν ανάγκη. Το ποσοστο των ατόμων που πάσχουν από μεσογειακή αναιμία μόνο και χρειάζονται μετάγγιση δυο και τρεις φορές το μήνα είναι πολύ υψηλό. Η αιμοδοσία είναι μια πράξη τόσο απλή, αλλά και τόσο σωτήρια. Δεν είναι ουτε καν 10 λεπτα από το χρόνο μας, κάνει καλό στον οργανισμό αφού κρατάει σε εκγρήγορση το αιμοποιητικό συστημα,το αίμα ανανεώνεται και εξασφαλίζουμε την οικογένεια μας από τυχόν μελλοντικές αναγκες σε αίμα από τη προσωπική τράπεζα αίματος που δημιουργούμε.

Μεσα σε όλα τα άλλα λοιπόν που θα κάνουμε αύριο, ας πάμε να δώσουμε και αίμα, θα σώσουμε σίγουρα μια ζωή, που έχει ανεκτίμητη αξία...

LOL!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Κάτι που διάβασα σήμερα και όσο να'ναι τα ψιλο" έπαιξα"........

ΑΣΥΡΜΑΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΡΕΥΜΑ (ΤΙΙΙΙ???????)

Οι «τρελοί» επιστήμονες του ΜΙΤ και πάλι έκαναν το θαύμα τους αφού μας υπόσχονται οτι τα ηλεκτρικά καλώδια σε μερικά χρόνια από σήμερα θα καταργηθούν . Τουλάχιστον αυτό είναι το συμπέρασμα πάνω στο οποίο καταλήγει κάποιος από την παρατήρηση του WiTricity, της συσκευής ασύρματης ηλεκτρικής φόρτισης που εφεύραν επιστήμονες του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης.
Παρόλο που το WiTricity είναι ακόμα σε πειραματική φάση, μπορεί να ανάψει μια λάμπα σε απόσταση δύο μέτρων χωρίς καμία σύνδεση. Σύμφωνα με τους επιστήμονες που το δημιούργησαν σε τρία με πέντε χρόνια το WiTricity θα μπορεί να χρησιμοποιείται για να φορτίζει κινητά τηλέφωνα, φορητούς υπολογιστές και άλλες ηλεκτρικές συσκευές.
Όπως αναφέρει και ο «πατέρας» της συσκευής και καθηγητής του ΜΙΤ, Marin Soljacic:

«Η ασύρματη ηλεκτρική ενέργεια μπορεί τελικά να αντικαταστήσει τα περισσότερα ηλεκτρικά καλώδια, με τον ίδιο τρόπο που τα κινητά και τα ασύρματα τηλέφωνα αντικατέστησαν τα κλασσικά τηλέφωνα με καλώδιο».

Το WiTricity βρίσκεται ακόμα σε αρχικό στάδιο, η συσκευή είναι ακόμα πολύ μεγάλη για να χρησιμοποιηθεί οικιακά, αλλά ο καθηγητής Soljacic πιστεύει ότι σε μερικά χρόνια θα μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα μικρό και φορητό WiTricity.

Υ.Σ. Έχουμε να φάμε ακτινοβολία...

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος σήμερα... ό,τι και αν σημαίνει αυτό...

Ευτυχώς, πλέον έχει γίνει σαφές ότι ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ και ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε κάτι για να προστατέψουμε τον κόσμο που σκοτώνουμε κάθε μέρα, αργά και βασανιστικά. Όμως αν και οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν, αν και υπάρχει σχετικό ενδιαφέρον, φοβάμαι ότι δεν υπάρχει η θέληση...

Ο άνθρωπος νομίζει πως είναι το τελειότερο είδος, όμως είμαστε περισσότερο οι απερίσκεπτοι έφηβοι σε έναν κόσμο όπου υπάρχουν πλάσματα που ζούνε εδώ και εκατομμύρια χρόνια και έχουν επιβιώσει μέσα από τρομακτικές αλλαγές. Η ετυμηγορία δεν έχει βγει ακόμη για τον πολυμήχανο sapiens sapiens. Το πρόβλημα είναι ότι αν εξαφανιστεί, το πιθανότερο είναι ότι θα σύρει και τον πλανήτη μαζί του στη λήθη...

Ας κάνουμε όλοι ότι μπορούμε. Αν μη τι άλλο ας αφυπνιστούμε λίγο...

Για αυτό λοιπόν απόψε στις 10.00 η ώρα το βράδυ, Πέμπτη 5 Ιουνίου, παγκόσμια μέρα για το περιβάλλον, καλούμαστε όλοι εμείς και για δέκα λεπτά να σβήσουμε ταυτόχρονα τα φώτα των σπιτιών μας. Σήμερα όλοι γιορτάζουμε για το περιβάλλον και νοιαζόμαστε γιαυτό. Καλούμαστε σε σχετικές εκδηλώσεις και δράσεις. Την προσοχή μας όμως!!! Συνήθως, κάθε επετειακή εκδήλωση έχει πρόσκαιρο χαρακτήρα, γιορτάζεται σήμερα και αύριο απλά ξεχνιέται, χωρίς βάθος χρόνου και συνέπεια. Σήμερα, για την παγκόσμια μέρα του περιβάλλοντος καθαρίζουμε, φροντίζουμε, ανακυκλώνουμε, ζωγραφίζουμε τραγουδάμε για την ευαισθητοποίηση... ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ!!!

Γιατί το Περιβάλλον περιλαμβάνει όχι μόνο τη φύση με τη γοητεία των σχέσεων της, αλλά και τον άνθρωπο που αναζητά και ελπίζει σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, καλύτερη ποιότητα ζωής. Γιορτάζουμε για να θυμηθούμε ότι υπάρχει το Περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπνέουμε, ζούμε, εργαζόμαστε, δημιουργούμε, φέρνουμε στον κόσμο παιδιά, στα οποία οφείλουμε να δώσουμε μία ποιότητα ζωής... Και να επιδιώξουμε για να γίνει πραγματική γιορτή. Γιατί, ανέκαθεν οι κάθε είδους παρόμοιες συνευρέσεις υπήρξαν και δημιουργικές και αποτελεσματικές για να διαμορφώνουν πάντοτε στάσεις αλλά και τάσεις. Αποτελούν, εν τέλει, τρόπους επικοινωνίας, ανταλλαγής απόψεων και προβληματισμών. Άλλωστε, κάπως έτσι δεν ξεκινούν τη δράση τους οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και οι Πρωτοβουλίες Πολιτών για το τοπικό περιβάλλον ? Το μεράκι πάνω από όλα και η νεανική πρωτοβουλία καθώς και οι ιδέες των νέων είναι πάντα η αρχή…

Τσαγγαράδα

Χτισμένο στις πλαγιές του μισοφέγγαρου το σπίτι.

Κρεμόταν το μπαλκόνι απ΄την κληματαριά

βαρύ τσαμπί ονείρου που θα τρέξει

περί του τέλους του Αυγούστου και θα λείπω.

Στις σκαλωσιές του αθέατου τριζόνια μαστορεύαν

τις ετοιμόρροπες σκεπές της ησυχίας

άσπρα κεραμίδια από γαρδένιες.

Κάθησα με την πλάτη γυρισμένη στον γκρεμό

και την ανάπαυλα προς την μεριά που τον ξεχνάει.

Επάνω μου περιποιητικά κλαδάκια ενός δέντρου

ράντιζαν τα μαλλιά μου με ελαφριάν αναστάτωση

όπως τους υπαγόρευε ο εύοσμος κυματισμός ανέμου.

Μην κάθεσαι από κάτω, απομακρύνσου μου φώναξες,

είναι πικρός ο ίσκιος που κάνει η καρυδιά.

Τι πείραζε.

Κατάπικρος δεν είναι και ο ίσκιος

που κάνει η απομάκρυνση

και δεν πικράθηκε εξ αιτίας του η σκιά μου;

Κάτω η θάλασσα έδειχνε ν΄ασπάζεται

τη σκούρα άποψη της νύχτας

παρά των αστεριών τις σκόρπιες αντιρρήσεις.

Καιγόντουσαν ξερόκλαδα και φύλλα παραδίπλα.

Στον διάπλατο έλα μύριζε ο καπνός.

Σπίθες εξάπλωναν τραγούδι.....αυτά που καίγονται τα έκαψα όλα

κι αυτά που λέγονται τα είπα όλα.

Περίεργο.Σαν διάπλατο έλα μοσχοβόλαγε

και τούτη η απελεύθερη ηρωίδα καύση.

Κάποιος απ΄την ομήγυρη

ως φαίνεται δεν είχε καλοακούσει το όνομά μου

κι όλο το βράδυ με έλεγε Νίκη.

Ε πια τι λες, με τέτοιο όνομα

δεν θα σε κατακτήσω ψέμα;

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑΑπό την συλλογή Η Εφηβεία της λήθης

ΑΜΑΛΙΑ